این روز رو اول به اون

و بعد به خودم تبریک میگم  

خداوندا...بهترین را برایم خواستی که نمیدانم 

 از دست و زبان که بر آید               کز عهده شکرت به در آید

آنچنان از عنایت بی شائبه ات در حیرتم

 که گویی تو خود نیز اینچنین روزی را برایم آرزو داشتی 

خوشحالم که تو مرا آفریده ای ، که ساخته ی دست تو ام

و نه بشر بی مقداری که لایق هیچ چیز نیست

خوشحالم که با وجود معاصی زیادم

 و دوری چند صد میلییون سال نوری ام از تو ، باز این تویی 

که مهربانترینی به من که نزدیکترینی به من که تو خود گفتی :

               و نحن اقرب الیه من حبل الورید ...!

خوشحالم و دلیلش فقط تویی ... خداوندا مرا آن ده که آن به  

دوباره ثانیه ها را به پای من سر کن

کنار من بنشین ، عشق را جری تر کن

بریز یک یک شابیت چشمهایت را

به شانه های من و این قصیده را تر کن

تو دست میبری این خوشه خوشه گیسویم

تو گونه های مرا مثل سیب باور کن

بزن دوباره شبیخون به آستان دلم

و کور کن تو دوچشمم ، دو گوش من کر کن

و بیت بیت که تو دکمه دکمه پیرهنم

به شکل یک غزل نا تمام پر پر کن

تراش ده تن من را به صیقل چشمت

تن ترانه ی من را شبیه مرمر کن

بزن بکش دو کبود کبوتر چشمم

دوباره بی پر/ و بی پا /و دست /و بی سر کن 

طلوع کن لبت از زیر چانه تا پلکم

بکار بوسه و این صحنه را معطر کن

غروب کن تو و از سمت گونه هام ببار

تمام وسعت این سینه را منور کن

بخوان دوباره به گوشم که دوستت دارم

نیوش خلسه این آیه را مکرر کن

و نقش ذوب دو معشوق در تمامی هم

برای فرصت تنهائی ام مصور کن

شبیه فاحشه ای میشوم در آغوشت

ببوس و آتش این عشق شعله ور تر کن

چقدر خوشمزه بودند طعم لبهایت

نخورده بودم این حد تمشک، باور کن !!

چه نان تازه ای گذاشتی به دامنم ،خدا

چه زخم کهنه ای ، گشوده ای تو درتنم ،خدا

دو چشم مست عشق ریختی به جام روزی ام

هزار غصه کرده ای شریک در غمم ،خدا

به شهد عشق زنده یا به درد عشق مرده ام ؟

زیاد نیستم... که نه ،هنوز هم کمم،خدا

اگر به درد زنده ام ،بزن بکش که عاشقم

من عاشقم بکش مرا ..آهای ..این منم ،خدا

دو تکه می شوم ،مخواه جان من جدا ز تن

که من هنوز زنده ام ...،هنوز با همم ،خدا

قبول، هر چه خواستی ..که باز صبر میکنم

که هست در وجود من ،هنوز هم جنم ، خدا ./

                                                                                   ... شمیم ...

توی این روزهای سرد که درس و امتحان مجالی برای نفس کشیدن به آدم نمیده ،به روز شدن به مناسبت ایام محرم ،خودش عالمی داره ،نه ؟؟؟

آنروز که نام عشق را می بردند

در لحظه هزار کربلا می مردند

ولله که از ازل ،همیشه ،همه جا

عشاق به نام تو قسم می خوردند.

********************************

زمانه تا به ابد پا به ماه آینده ست

هزار کرببلا قصه تو را خوانده ست

هزار سال گذشته ست و باز هم ...اما

هنوز علقمه در حسرت لبت مانده ست !!!

پلنگ منگ نگاهم ،درید ..چشم تو را !

نه ..خواب بود و خدا بافت و گره به گره

به ماهم و به پلنگم تنید چشم تو را

هزار مویرگ  من، هزار جوی از خون

رسید و پر شد و قلبم تپید چشم تو را

چه بود قصد مصور از این دو طرح سکوت؟

چه حکمتی است که با غم کشید چشم تو را

دو طرح روشن آبی ، دو قاب اسلیمی ست

نگو نگو که هلاکم شدید ، چشم تو را

خدا کشید دو دریا به رود چشمانت

و از " شمیم " خدائی دمید ،چشم تو را

و باز دست من آن شب جوانه زد، بالید

شکفت..گل زد و.. میوه ..رسید ،چشم تو را

درخت بودم و چشمان تو دو سیب بزرگ

کدام صاعقه از شاخه چید چشم تو را؟

و باز میوه ی ممنوعه ،من ،و خشم خدا

بهشت از من و از من برید چشم تو را

و وقت رفتن من ..با غضب ،خدا پاشید

به چشم عاشق من ،چون اسید ،چشم تو را  

                                                                  " شمیم "

تـــــو و زلالی هر رود ،وامـــــــدار وضویــــــت

نسیم شرجی مشرق به بند طره ی مویـــت

ســــلام آبی دریـــا درون چشـــــم تو پیــــــدا

به دوش طلعــت خورشـید، پرده داری کویــت

ســـــــلام حضرت آقا ،ســـــلام شعر مجسم

سلام مستی هستی،"شمیم" سکر سبویت

چه آسمان بلندی است بسته بر پر شـــــالت

چه نور ماه تمامی نقـــاب بســــته به رویــــت

من و نگـــاه غریبــــم ،تو و مشــــــــبک این در

منم گدای همیشــــه ،اسیر نرمی خویــــــــت

دخیـــــــل حلقه به حلقه کنار پنجره فـــــــولاد

از این میـــانه گذر کن، نفس نفس،که زبویـــت

مشام پر کنــــم و چون پرنده بال گشـــــــــایم

میـــــان صحن دقایق هزار دیده به سویــــــــت

هزار چشم مســـــافر،هزار قطره ی شبنـــــم

که سیل صددل مشتاق،ریخت در تن جویـــــت

تمــــــــام فــــاجعه را من زیــــاد بردم و آخــــــر 

دوید آهوی چشمم به دشت روشن کویـــــت .

 گناه...

با دامنی سپید

تنی از حریر

و حلقه حلقه

گردنم را که بگذری

تا کبودی شانه هایت ...

¤

و چشمانم

که رنگی از خواهش

با طرحی از گناه

¤

و دستانت

که صلابت :

کوه

     دشت

             دریا

                    ج

                        ن

                            گ

                                 ل

¤

با من بمان که عاشق ترینم ... 

در قابی شیشه ای

نقب میزند

 عریانی سینه هایم را

و شیهه ی اسبی در باران

لگد میزند

 بادی هرزه گرد

میان موهایم

و ماه گریخته از پیراهن

با بوی سیبی که از باغ مجاور

سر میخورد

بر خطوط رنگ پریده ی لبهایم

در  حلزون کوچکی

 از شهریور

که چند خیابان

آن طرف تر

از خانه ی ما

گل داده است .

باریک و صاف و ساده   دوتا خط روبرو

دیروز را نشست سر خشت خشت خاک

امروز ..

         جاده..

                   زاده ..

                             دو تا خط روبرو

زائیده ی بکارت این راه ناکجا

بر خاک سر نهاده .. دو تا خط روبرو

ماهم دو عابریم ..

                      موازی ..

                                   کنار هم

در هر دو سو پیاده ..دو تا خط روبرو

هی رفتن و به هم نرسیدن که میرویم

با جبر و بی اراده ..دو تا خط روبرو

بر روی ما که سخت و به ناچار  تا ابد

آغوش غم گشاده .. دو تا خط روبرو

جا مانده ریز ریز .. تن آهنینمان

در راه ..چون براده ..دو تا خط روبرو

جز عشق..

              جز جدائی و اندوه ..

                                         جز نگاه..

جز غم به ما نداده ..دو تا خط روبرو

راهی که هیچگاه به مقصد نمی رسد

در هر دو سمت جاده ...

                              دو تا خط روبرو...

       تقدیم به کسی که باعث تولد این شعر شد

خون می چکد پنجه هایم .. چشمان بارانی ام را

دف می زند هق هق من .. دستان زندانی ام را

تو موجی از آتش و خون  در چشم من تا همیشه

دستی بر آتش بگیر این چشمان طوفانی ام را

می کاودم دشنه ی مرگ  با زخم زخم نبودت

چشمی به شادی نشسته  مرگ چراغانی ام را

تصویر هر روزه ای شد  تکرار جان کندن من

این گونه آسوده منشین  این زجر طولانی ام را

یک لاشه ی بی کفن.. من.. در گور جسمم اسیرم

تا می مکد خون تازه....تندیس بی جانی ام را

من ضجه ضجه پرم از   دردصدایت.. رفیقم

یک لحظه تا حشر مانده .. آواز پنهانی ام را..

تا بشنوی و دو چشمت..یک ذره..یک لحظه..یک بار

تکرار کن با نگاهت .. این فرصت آنی ام را